بلندیِ بالا / شعری از/ عباس سماکار/ برای علی اشرف درویشیان

بلندیِ بالا

همیشه دوست داشتم اینگونه ببینمت، ایستاده بر قامتی که عزمش پیدا ست

و تا رفتی

خیره ماندم به تصور و تصویر درونه ات

به چین و چروک ها و آن لکه ها و پیس های چهره

به بالا بلندیِ تا شده

به بالای ایستاده گی درونت که چنین بود اعماقش

***

عباس سماکار

 

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *