تبعید/ شعری از/ کتایون آذرلی

Spread the love

تبعید

 

روی کلمات نشسته ام

خوابیده ام

ایستاده ام

و حروف الفبای تکیه گاهم اند

بالا نور

پایین تاریکی

و میان این دو

حبابی ست که آن هم به زودی غیر قابل سکونت می شود

غیر قابل سکونت می شوم

غیر قابل سکونت می شوی

و واقعیت از همان ابتدا باید کتمان می شد

که در تبعید روی کلمات نشسته ایم

خوابیده ایم

ایستاده ایم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *