تبعید/ شعری از/ کتایون آذرلی

تبعید

 

روی کلمات نشسته ام

خوابیده ام

ایستاده ام

و حروف الفبای تکیه گاهم اند

بالا نور

پایین تاریکی

و میان این دو

حبابی ست که آن هم به زودی غیر قابل سکونت می شود

غیر قابل سکونت می شوم

غیر قابل سکونت می شوی

و واقعیت از همان ابتدا باید کتمان می شد

که در تبعید روی کلمات نشسته ایم

خوابیده ایم

ایستاده ایم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *