جمهوری نکبت در هراس از آزادی

Spread the love
Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someonePrint this page

هجوم نیروهای تباهی و سرکوب به مراسم ۵۰ سالگی کانون نویسندگان ایران

«امروز جمعه ۴ خرداد، نیروهای سیاهی و تباهی و جهل و خرافه از صبح به خانه­‌ای که قرار بود در آن مراسم ۵۰ سالگی کانون نویسندگان ایران برگزار شود وحشیانه یورش بردند، خیابان منتهی به خانه را مسدود کردند و با غارت همه­‌ی وسایل، پوسترها، یادگارها و یادمان­‌ها و لوازمی که طی یک سال زحمت و کار شبانه‌­روزیِ اعضاء برای امروز تدارک دیده شده بود، برگ تیرۀ دیگری بر کارنامه‌­ی ننگ‌­آلود و سراسر جنایت و سانسور و آزادی‌کشی خود افزودند.»­­۱ ­‌

آیا تاریخ تکرار می‌شود؟

ده شب کانون نویسندگان ایران در سال ۱۳۵۷ خود جرقه‌ای بود به انبار باروت نفرت مردم از رژیم آزادی‌­کش شاه، از آن پس نیز اما؛ کانون دمی نیاسود تا از بهار آزادیِ پس از استبداد پادشاهی نفس تازه کند و پیکار خود را در دفاع از آزادی اندیشه و بیان با نیروئی نو از سر گیرد. خمینی در نخستین روی­‌کردهای ضدانسانیش؛ دستور «شکستن قلم‌­ها» را داد؛ اما قلم را چاره‌ای جز نوشتن نبود. قلم‌­های شکسته باز هم در راه آزادی نوشتند و تنِ رژیم جنایتکار و آزادی­‌کُش جمهوری اسلامی را لرزاندند. در طول این سال‌‌­ها کم نبودند آزادگانی که در این راه پُرخطر، تیغ ستم این رژیم جان­‌شان را گرفت.

از سعید سلطانپور نخستین نویسندۀ جانباخته تا کنون، از نویسندگان بسیاری که در دفاع از آزادی اندیشه و بیان سال­‌ها ستم زندان را به جان خریدند و کمر خم نکردند تا امروز، که کانون نویسندگان ایران زیر سرکوب روزمره دمی نیاسوده و اعضایش مدام در زندان و محدودیت و ضرب و شتم نیروهای تباهی به سر برده‌­اند؛ مردم آزاده جهان شاهد صدای رسائی هستند که خاموش نمی‌­شود. گفتن از آزادی تعطیل‌بردار نیست. جمهوری اسلامی در ۴۰ سال ایجاد هراس، با کشتار و زندانی کردن و انواع سرکوب و سانسور و فشار هرگز قادر نشده است این قافله را از رفتن بازدارد.

امروز، کانون نویسندگان ایران، قصد داشت پس از یک­ سال تلاش و برنامه‌ریزی مدام، پنجاهمین سالگرد آغاز به کار خود را به ویژه در شرایطی که توده‌­های به جان آمدۀ مردم ایران تمام قد در برابر این رژیم بیداد ایستاده‌­اند بزرگ بدارد، و هم‌­گام و هم‌­صدا با آنان ندای آزادی را سر دهد و نیم قرن تلاش خود را برای دفاع بی حصر و استثناء از «آزادی اندیشه و بیان» گرامی بدارد.

اما همانگونه که در گزارش امروز اکبر معصوم بیگی، یکی از فعالین سال­‌های دراز این نبرد، در ابتدای این بیانیه آمده است؛ جمهوری اسلامی در هراس از صدای رسای کانون، پیش از آن­که اعضای برگزارکننده بتوانند به این محل برسند، هجوم آوردند و نشان وحشی­‌گری و استبداد خود را با نابود کردن همه چیز برجا  گذاشتند.

اما این صدا هم­‌چنان ادامه خواهد یافت و خاموش نخواهد شد. جمهوری اسلامی اکنون در برابر ارادۀ مردمی قرار دارد که همۀ امید آن را به بقا از بین برده و به لحظه­‌های پایان سرنوشت نزدیکش ساخته است.

 

زنده باد آزادی اندیشه و بیان

هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران در تبعید

۴ خرداد ۱۳۹۷

 

۱- از متن گزارش کانونی اکبر معصوم بیگی ۴ خرداد ۱۳۹۷

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *