بی ملاقاتِ آخر / شعری از رضا اکوانیان / به مناسبت ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه علیه مجازات اعدام

بی ملاقاتِ آخر (برای ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه علیه مجازات اعدام)

شعری از: رضا اکوانیان

 

مرگ، این روایت تلخ

با طنابی فشرده لای دندان‌ها

دهان گشوده به بلعیدن انسان‌ها.

 

سه مرد در انفرادی

تشنه به آغوش مادر

انسان رنج‌خورده در گلو

تشنه به دیدار پدر

انسان کشته شده در تبعید

بی ملاقات آخر

با لبان دوخته؛

آن‌ها، مرگ را با طناب دار، به عشق تعارف می‌کنند؛

ما، دسته دسته، به دیدار دار می‌رویم.

 

آسمان خون می‌بارد

زمین خشک

و چشم مادر از گریه‌ی مدام خشکیده است.

آفتاب از دریچه‌های سردِ چسبیده به دیوارِ سردِ سلولِ سرد، بی‌زار است؛

هر چه می‌تابد این قلبِ سرد، گرم نمی‌شود!

کجاست زندگی؟

چه می‌خواهد این مرگ؛ چه می‌خواهد از عشق؟

چگونه کسی تمام عمر، با فکر کشتن از خواب برمی‌خیزد

در گردن‌های شکسته، در پاهای لرزان

واپسین نفس‌های دیگران را شماره می‌کند!

برایشان از رفتن می‌خواند

و فکر می‌کند، به ساعت رفتن به خانه‌اش

به معشوقه‌اش، بر تخت فکر می‌کند

و فکر می‌کند این پاداش کشتن است

و خدا او را به بهشت می‌فرستد

آنچه پیش‌‌تر در کتاب ترس وعده‌اش داده‌اند.

 

کجاست زندگی؟

به تماشای چه ایستاده‌ای

بازی کودکانه‌ای است مرگ

بیا که برگردی

جان دادن انسان، آن‌قدر هم تماشا ندارد.

 

به یاد بیاور

روزی که در مدرسه شُغلَت را از فرزندت می‌پرسند:

و او در پاسخ می‌گوید: پدرم، پدرم، پدرم جلاد است!

مردی که هر صبح وضو می‌گیرد

برای کشتن انسانی از خُدایش اجازه می‌گیرد

پیش از آنکه به خانه برگردد

انسانی را کشته است.

انسانی را کشته است.

انسانی را کشته است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *