سیب / شعری از / حمید مصدق / ترجمۀ خالد بایزیدی

هونراوه ی:حه میدموسه ددیق

(وه رگیر:خالیدبایه زیدی(دلیر

توبه من پیکه نی و
نه ت ئه زانی:
من به چ مه ترسی یه ک
له باخچه ی دراوسیکه مان
سیوم دزی
باغه وان به هه لاتن وه دوام که وت
سیوه که ی له ده ستم دادیت
به قه لسه وه چاوی لی کردم
سیوی قه پ لیدراو
له ده ستم که وته عه رزی
تورویشتی وئیستاش…
ساله هایه که له گویچکه ی من ئارام ئارام
خشه خشی هه نگاوی توتیکرارتیکرار
ئازارم ئه دا
من ده سته وئه ژنودانیشتووم
غه رقی ئه وفیکره م
که بوچی؟
ماله بچکوله که ی ئیمه سیوی نه بوو؟!

———————————————————

شعراز:حمیدمصدق
(ترجمه:خالدبایزیدی(دلیر

«سیب»
توبه من خندیدی
ونمی دانستی:
من باچه دلهره ازباغچه همسایه
سیب رادزدیدم
باغبان ازپی من تنددوید
سیب راازدست تودید
غضب آلودبه من کردنگاه
سیب دندان زده ازدست توافتادبه خاک
وتورفتی وهنوز
سالهاست که درگوش من آرام آرام
خش خش گام توتکرار کنان
می دهدآزارم
ومن اندیشه کنان
غرق دراین پندارم
که چرا؟
باغچه کوچک ما
سیب نداشت
(خرداد۱۳۴۳)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *