و شعر چیست / شعری از/ اسماعیل خوئی

شعری از اسماعیل خوئی

و شعر چیست

 

خوشا دلی که به برگِ سپیدی از کاغذ می مانَد:

که زندگانی،

.          با خود نویسِ پیشآمدها،

.                                 هنوز

بر آن به جای ننهاده ست

سیاهه های فراوان از واژه و خط خوردگی،

.                       از صوت و حرف یا پژواکِ صوت وحرف:

نشانه هایی در هم برهم،

نظیرِ زنجیری از جای پای که برجا می مانَد

.                            از تاختنِ شیر در پیِ نخجیر،

.                                                 بر سپیدی ی برف.

 

وشعر چیست،

.               اگر نیست

نشانه ها که گذاریم بر گُزینه ای از این نشانه ها:

به رای آن

که یادمان هایی داشته باشیم از روندِ برومندی

که ژرف کاویدن باشد

و خیره ماندنِ ژرف؟

 

بلی،

خوشا دلی که برگِ سپیدی از کاغذ می مانَد:

که بر دلی ست از این گونه، گر بتوانی نوشت

هر آنچه ها که نگاهِ خودِ تو

.                       از هُزوارش های جان وجهان

.                                                     می خوانَد.

 

ولی

چنین دلی

همان، همانا،

درونِ سینه ی نوزادی ی تومی توانست باشد و می بود،

منا!

نه در حصارِ نموری که سینه ی تو به پیری ست:

که هر چه پنجره را،

.                   در فضای بسته ی آن،

.                                       دیری ست

سکونِ سردِ زمان،

.               با رسوبِ غمان،

.                           کرده است قیر اندود.

 

و چیست، چیست سرودن،

مگر تلاشِ خیال انگیخته ی هوشِ ما به گشودن

دوباره روزنه هایی از نور،

به هر جداره ای از قیر:

در این امید کز این دیر،

کمی هم ار باشد،

دمی هم ار باشد،

.               خود را نزدیک بیابیم،

.                                   از دور،

به کودکی،

به تازه بودنِ جان وجهان،

به شور و سور و سرور؟

 

هجدهم اردیبهشت ۱۳۹۶،

بیدرکجای لندن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *