بیچاره پیرمرد! / شعری از / اسماعیل خوئی

 

 

 

 

 

 

 

اسماعیل خوئی

بیچاره پیرمرد

 

چنین که بی رمق است ونزار و
.                                      گرمی ونورش
نه دلنواز و نه روشنگر است،
گمان کنم خورشید
.                   آبروی خودش را بُرده ست!
گمان کنم که نمی بایست در آمد امروز!
گمان کنم بهتر بود
به رختِ خوابِ خود،
.                      آنجا،
درونِ غارِ شبانه ش،به پُشتِ کوه،بمانَد:
چرا
که روشن است که بیچاره پیرمرد،
پدربزرگِ زمین،
.             بدجوری سرما خورده ست!

نگاه کن!
سرپنجه ی نوازشِ نورش برپوست ات می بینی
چه قدر سرد است؟!
بیمار بودن اش از دور هم هویداست:
روی اش ببین
چه قدر زرد است!

 

چهارم خرداد ۱۳۹۶،

بیدرکجای لندن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *