قالی‌باف…/ سه شعر از/ شیرکو بی‌کس / ترجمه‌ی خالد بایزیدی (دلیر)

سه شعراز:شیرکوبی کس
ترجمه :خالدبایزیدی(دلیر)

قالی بافی
تاواپسین دم
قالی بافت
باگلهای بس زیبا
اماسرانجام!
بی بهره ازتخته فرشی…
ونه کسی نیز
گلی برمزارش گذاشت
………………………….
فه رشچیک
هه تاکوو مرد
فه رشی چنی و
گولی چنی
نه فه رشیکی هه بو بوخوی
نه ده ستیکیش
گولیکی خسته سه رقه بری
…………………………………
۲-
شکایت نامه
پس ازکشتارحلبچه
دردنامه ای برای خدانگاشتم
بسیاربلند
پیش ازاینکه برای مردم بخوانم اش
برای درختی خواندم اش
درخت گریست
درگوشه ای پرنده ای نامه رسان گفت:
نامه ات راچه کسی می برد؟
اگربه گمان منی
بال وپرمن
توان رسیدن به عرش خداراندارد
تاریکی سایه افکند
فرشته ی سیه پوش شعرم
گفت :نگران مباش
من نامه ات راتاعرش خدا
خواهم رساند
اما هیچ می دانی؟
که کسی خدارانخواهددید…
تعهدی نیست
که نامه راخوداش بگیرد؟
گفتم :قبول!
توپروازکن …
پرنده ی الهام پروبال گشود
فردایش بادردنامه ام برگشت…
انتهای نامه
منشی درجه چهارم دفترخدا
عبیدنامی
نوشته بود:به عربی بنویس
ابله!
به عربی بنویس
این جاکسی کوردی نمی داند
نامه ات هرگزبدست خدا
نخواهدرسید
………………………………………
«سکالا»
له دووای خنکانی هه لبجه
سکالایه کی دریژم نووسی بوخودا
به رله خا لکی
بودره ختیکم خوینده وه
درخت گریا
له په ناوه بالنده یه کی پوسته چی وتی:
باشه کی بوت ده با؟
گه ربه ته مای منی بیبم…
من ناگه مه عه رشی خودا
بووه شه ودره نگ
فریشته ی ره شپوشی شیعرم وتی:
توهی چ خه مت نه بی
من بوت ده به م هه تا عه رشی خودا
به لام به لینیت ناده می خوی نامه که م لی وه رگره
خوت ده زانی:
خودای گه وره کی ده یبینی…
وتم :سپاس !توهه لفره
فریشته ی ئیلهام هه لفری
وله گه ل خوی سکالای برد
روژی دووایی که هاته وه
سکرتیری پله ی چوواری نوسینگه ی خودا
عوبیدنامی!
هه رله سه رهه مان سکالا
له داوینی دا
به عه ره بی نووسیبووی:
گه وجه بیکه عه ره بی
که س لیره عه ره بی نازانی
ونایبه ین بوخودا
………………………………………..
۳-
«واکسی»
شامگاه بود
ممدکوچیکه واکسی زن
ازفرط خستگی
گردن اش خم شده بود
درگوشه ای ازمیدان بزرگ
درمرکزشهر«شام»
برروی چهارپایه ی کوچک خود
نشسته بود
پشت سرهم همانندفرچه ی دست اش
اندام لاغرونحیف خودرا
تکان می داد
ممدکوچیکه ی غریب وآواره
پیش خودغرولندکنان
باخودچنین زمزمه می کرد:
توای بازرگان پایت رابگذار
توای استادپایت رابگذار
توای وکیل پایت رابگذار
توای افسر…سرباز…جاسوس…جلاد…
آی آدم خوب وبی سروپا ولاابالی
شماهم همگی پاهایتان رابگذارید
کسی نمانده؟
فقط خدامانده
درآن دنیانیزمطمئن ام
خداسراغ کوردی رامی گیرد
که کفش هایش را واکس بزند
شاید…آن کوردنیزمن باشم
آخ !مادرجان ام
تومی گویی که کفش های خدا
چقدربزرگ است؟
شماره ی چندمی پوشد؟
آخ!مادرجانم
راستی چقدرپول می دهد
باید…چقدربدهد؟
……………………………………….
«بویاخچی»
ئیواره بوو
حه مه بوچکولی بویاخچی
سه ری ماندووی داخستبوو
له سه رسوچیکی گوره پانه گه وره که دا
له ناوه ندی دری شاما
له سه رکورسیه نزمه که ی خوی دانیشتبوو
په یتا په یتاوه کوفلچه ی نیوان ده ستی
جه سته ی له ری رائه ژه نی
حمه بوچکولی ئاواره
له به رخووه به ورته ورت
ئه مه ی ئه وت
توبازرگان قاچت دانی
توماموستا قاچت دانی
توپاریز ه رقاچت دانی
تو ئه فسه ر…سه رباز…جاسوس…جه لاد…
کوری باش وهه رچی وپه چی
هه رهه موتان یک له دوای یه ک
قاچتان دانین
که س نه ماوه
هه رخواماوه
له ودینادا دلنیام
ئه ویش ئه نیری به شوین کوردیک دا
پیلاوه که ی بوبویاخ کا
ره نگه ئه وکورده ش هه رزمن بم
ئاخ !دایه گیان
ئه وه ئه بی پیلاوی خوا
چه نده ه وره بی
ژماره ی چه ندله پی ئه کا
ئاخ!دایه گیان
ئه بی خواچه ن پاره ئه دات
ئه بی چه ن با؟!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *