یک پرسش، یک پاسخ / دلیل حضور هرساله‌ی کانون بر مزار شاملو / کانون نویسندگان ایران

یــک پرســش، چــند پــاســخ

برگرفته از فیسبوک کانون
———————————-
دلیل حضور هر ساله‌ی کانون بر مزار شاملو
نزدیک به دو دهه است که کانون نویسندگان ایران هر سال در یکی از آخرین روزهای تیر ماه با انتشار بیانیه یاد احمد شاملو را گرامی می‌دارد و اعلام می‌کند که اعضایش روز دوم مرداد بر مزار شاعر گرد خواهند آمد. تا چهار سال پیش دوستداران شاملو با تحمل فشار ماموران امنیتی و انتظامی ( که زودتر اطراف محل دفن شاملو جمع می‌شدند)، ساعتی جمع خود را تشکیل می‌دادند و گاه موفق به خواندن بیانیه کانون می‌شدند و گاه چند شاعر نیز می‌توانستند سروده‌های خود را بخوانند؛ اما چهار سال است که هر دوم مرداد ماموران درهای گورستان را می‌بندند و جمعیت را متفرق و چند نفری را بازداشت می‌کنند و عملا امکانی برای همان حداقل‌های سابق باقی نمی‌گذارند. اهمیت گرامیداشت یاد احمد شاملو در چیست و چرا کانون نویسندگان ایران بر رفتن به مزار شاملو تاکید دارد؟ این پرسش را با چند تن از اعضای کانون در میان گذاشتیم و پاسخ‌هایشان را به ترتیبی که به دستمان رسیده است در متن زیر تنظیم کردیم.
(پاسخ‌ها نظر شخصی پاسخ‌دهندگان است و لزوما با نظر کانون نویسندگان ایران یکسان نیست).
******************
حافظ موسوی:
شاملو یکی از بزرگ ترین شاعران زبان فارسی، نه تنها در دوره ی معاصر، بلکه در طول تاریخ ادبیات ما است؛ همان طور که نیما، اخوان و فروغ هم هستند. اما شاملو علاوه بر این، از اعضای قدیمی و برجسته ی کانون نویسندگان ایران بود‌. خطوط اصلی تفکر شاملو، از جمله پای بندی او به اصل آزادی اندیشه و بیان بی هیچ حصر و استثنا، اصرار او بر حفظ استقلال هنرمند و شجاعت او در نه گفتن به هر آن چه و هر آن کس که شأن انسان و آزادی او را خدشه دار می کند؛ با آرمان و اهدافی که در منشور کانون متبلور شده است؛ همخوانی کامل دارد‌. از این رو شاملو در توافقی نانوشته، به نماد ادبی کانون نویسندگان ایران بدل شده است. حضور هر ساله ی ما بر مزار او، ارج نهادن بر این نماد و در عین حال تأکید بر سمت و سوی مشترکی است که شاملو را به کانون و کانون را به شاملو متصل می کند. این که در سال های اخیر مانع حضور ما بر مزار او می شوند و ما به ناگزیر در اطراف گورستانی که او در آن آرمیده است جمع می شویم و شعرش را زیر لب زمزمه می کنیم؛ چندان از ارزش کار نمادین ما نمی کاهد‌. این گردهماییِ هر ساله، حالا دیگر به یک نوع مناسک تبدیل شده است که شکل آن همان قدر اهمیت دارد که محتوایش. بنابر این، آن محتوایی را که نمی گذارند بر زبان بیاوریم؛ در شکل حضورمان به بیان در می آوریم‌.
****
علیرضا آدینه:
آن جا نه گورستان، که نقطه‌ی الحاق ماست. سنگِ نشانی که راه را از بی راهه آشکار می‌کند و نمی‌گذارد از یاد ببریم آزادی اندیشه و بیان بی هیچ حصر و استثناء از چه مسیر صعب و پُرمخاطره ای می‌گذرد و تا وقتی که نام و یاد عزیزان‌مان برای حاکمان مسأله‌ باشد و این یادبودها و بزرگداشت‌ها مسأله‌ساز، حضور بر مزار شاملو و یاران مقتول¬مان کنشی اجتماعی‌‌ بوده و خواهد بود.
****
بکتاش آبتین:
احمد شاملو شاعر آزادی‌خواه و عضو دلیر کانون نویسندگان ایران بود. او بر همه‌ی مواضع کانون تا آخرین دم استوار ماند و هرگز یک گام از منشور کانون نویسندگان ایران پا پس نکشید.
بزرگداشت او پاسداشت آزادی ست. پاسداشت مبارزه با سانسور و دفاع از آزادی بیان و اندیشه بی هیچ حصر واستثناست.
شاملو شاعر و روشنفکری پیشرو بود. او کوشید تا همه‌ی عمر خود را صرف نوشتن برای برابری و مبارزه با آزادی کشی، خرافه و ایستادگی در مقابل قدرت کند و در این مهم ثابت قدم ماند.
شاعر روشنفکری که در زمان حیاتش شعرها و اندیشه‌هایش اقبال فوق‌العاده‌ای پیدا کرد و توانست تکانه‌ای در جامعه ایجاد نماید اما حاکمیت کوشید تا با سانسور شاملو و آثارش، بین نسل او و نسل جدید رخنه ای ایجاد کند؛ طرفه آن که در ادامه و اکنون این اشتیاق و اقبال به شعرها و اندیشه‌هایش بیشتر ‌ و بیشتر شد.
آری بامداد شعر ایران سراینده ی شعر سترگ آزادی ست. راه اش پُر رهرو.
****

فرخنده حاجی زاده:
با طرح این پرسش، اولین چیزی که به ذهن متبادر می‌شود این است که چرا نباید حداقل در سال یک روز به احترام شاعری بزرگ و آزادی‌خواه که شعرهایش را خط به خط خوانده ایم؛ در گوش کودکان مان زمزمه کرده ایم و کتاب هایش همواره زینت بخش کتابخانه هایمان و باعث رونق کتابفروشی هایمان بوده بر مزارش جمع شویم و نه بگوییم به فراموشی فراموشکاران. آن هم در زمانه ای که در سال های کبیسه نیز روز کم می آوریم برای خشت و آجر و سنگ و سیمان ؛ و خواسته و نخواسته گره می خوریم به تعطیلی های مرگ و تولد پی درپی. پس اصرار داریم و ادامه می دهیم هرچند هر سال با درهای بسته و هجوم نیروهای ویژه رو به رو شویم. بگذار حضورمان مجرمانه تلقی شود در زمانه ای که صدا و سیمای فرمایشی با مستندهای سفارشی و جرح و تعدیل های وقیحانه سعی در تخریب چهره‌های مستقل دارد تا در ادامه ی موازی سازی های سالیان اش بر طبل رسوایی خویش بکوبد. پس ادامه می دهیم و جا دارد که در سالگرد دیگر اعضای برجسته مان نیز بر مزارشان جمع شویم و یادشان را گرامی بداریم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *