از این سترگِ فراگسترنده / شعری از / اسماعیل خوئی

شعری از اسماعیل خوئی

از این سترگِ فراگسترنده

 

جهان،

بدان زمانه که انسان نبود،

نبوده است آیا؟

و یا

چنین که هست،

.                 و یا این که هست،

نبوده است؟!

 

که بود؟

در این زمینه، که می فرمود:

جهان

به آفرینشِ انسان پرداخت

.                              تا،

با چشم وگوشِ او،

به هوشِ او،

.               از روزنه های همیشه بازِ شنیدیدار،

خود را به جا بیارد و در یابد!

ولی چه گونه جهان در می یافت

که، تا نباشد انسان،

.                      او

نمی تواند خود را، در پیشِ ذات،

آیینه ای گذارد و دریابد؟!

 

گمان کنم

که مولوی*

دُرُست گفت که، خود، این جهان خودآگاه است،

.                                              بیناست،

.                                                  می شنود،

.                                                       هُشیار است؛

وَ اوست

که با زبانِ خموشی،

.                      با واژه های فراوانِ رنگ وبو،

با هر که می تواند با چشم هم بشنود و با گوش نیز ببیند،

پیوسته در گفتار است.

 

وَ از همین روست

که من بر آن ام

که این ستُرگِ فراگُسترنده،

.                              این

خِرَدسرشتِ روندآزمای،

.                           این

نخست داهی ی قانون گرای،

.                              این

یگانه وار،

این

خِرَدمندترین قانونگذار،

همیشه بیدار و

همیشه در کار است.

وگر خداش بشناسیم،

به حق سزاوار است.

 

.                                                                  نوزدهم خرداد ۱۳۹۷،

.                                                                   بیدرکجای لندن

 

* مولوی بر آن است که:

«ذرّه ذره، کاندر این عرض وسماست،

جنسِ خود را همچو کاه و کهرباست»؛

و که این ذرّه ها، و هر چه های برآمده از به هم پیوستنِ آنها، همه، با ما می گویند:

«ما بصیریم و علیم ایم، و هُش ایم:

با شما نامحرمان ما خامُش ایم!»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *