غنیمتی‌ست بهشتی / شعری از / اسماعیل خوئی

شعری از اسماعیل خوئی

غنیمتی ست بهشتی

.                                                  به هنری مردِ ادب و فرهنگِ امروزینِ ما،

.                                                  هنرمندِ چند چهره،

.                                                  بهمن جانِ فُرسی

 

برای من، که بهشت

نبوده ای ست نابودنی،

غنیمتی ست بهشتی

همین که بانوی ام

و من-تو-اوی ام،

.                   شعر

هست:

وَ در درونِ من و پیش روی من و در کنارِ من است؛

وَ رنجِ من

وَ گنجِ من

وَ کارِ من

وَ یارِ من

وَ دوستدار و پرستارِ من.

 

بانوی من،

ای آفتابِ نابِ پگاهی:

وقتی که از تو

.                  من

بر هر چه هست عینِ پگاه ام؛

نابِ پُر آفتابِ نگاه ام!

 

وَ ای هوای پاکِ سحرگاهی!

ای عطرِ عشق در نسیمِ نَفَس پالای:

وقتی که از تو

.                  من زلالی ی آه ام!

 

از توست،

از پُشتِ دوربینِ جهان پیرای توست،

یا

با عینکِ بلوری ی نقش آفرین و زمین آرای توست،

که هرچه هست،

.                    حتّا هیچ،

یا بودنِ من و تو و او با معناست؛

وَ زشت نیز،

چون طرح ورنگ اش از تو بیابد،

.                                           زیباست!

 

بی من، هزاره ها ست که تو بوده ای؛

بی من، هزاره ها خواهد بود

که همچنان تو به جا خواهی بود.

هست آمدن، برای تو، یعنی سروده شدن،

آری؛

وَ هر سروده شدن

یعنی به بودن ات فزوده شدن.

 

بانوی نازنینِ من،

.                           ای دوست!

خواهی اگر بمانم، با من بمان:

زیرا،

.       برای من،

بودن سرودن است.

زیرا،

.       برای من،

.                    نسرودن نبودن است.

 

 

دوم مرداد۱۳۹۷،

بیدرکجای لندن

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *