من اما یک کپر هستم / شادی سابُجی

من اما یک کپر هستم

شادی سابُجی

من اما یک کپر هستم، درونِ یک بلوچستانِ پر بلوایِ بیماری،

صدایم در میانِ ساحتِ طوفانِ صدها شن، مداوم می شود پاره،

به صد تکه، به صد قطعه، به صدها صد هزاران ذره در یک شن.

 

هزاران حرفهای هولناک پُرهجا دارم برای حسرتِ این شهر تهرانم،

من اما یک حصیر کوچک ام در حاشیه، در پای خاشاکم، بیابانم،

من اما میزبانِ مهربان چند ده کودک، به ماه مهر تا آغاز گرمایم.

 

همیشه آرزوی یک سفر، بر پایتختِ غم، به تهران را به سر، پیرانه خود دارم،

روم، بر رو به روی شیخ جا گیرم، نشینم باز گویم، آهِ دل با سوزها گویم:

الا ای شیخ ! آیا این چه جمهورِ جنون واری است، آیا تو بنا کردی ؟

الا ای شمس ! کپرهای زیادی هم به تهران است، آیا چشمِ باز ات هست ؟

 

و سهمِ کودکان در دور دستِ این بلوچستان، فقط آیا کپرهای کپک باشد؟

الا ای شیخ ! نعلین ات فراری می شود یک شب کپرخوابی کند باری !

و سهمِ سیستانِ سم، درون غصه های غصب و غم، بسیار و بس باشد،

الا ای شیخ ! آری با تو ام ! با تو ! الا سهمِ کپرخوابان کجا رفته است ؟

 

فرانسه ۱ نوامبر۲۰۱۹ برابر با ۱۰ آبان ماه ۱۳۹۸

 

پا نوشت شعر:

اساس یک جمهوری توزیع برابر ثروت و رفاه، فرهنگ و قدرت، امکانات است، به این معنا که انسان ساکن یک جمهوری در هر جغرافیایی از خاک وطن اش باشد با شرایط یکسانی مواجه شود. آن چه پس از انقلاب فرانسه ۱۷۸۹، در ابتدای پایه ریزی جمهوری فرانسه مورد نظر قرار گرفت قرار دادن نقشه ی کشور بر یک صفحه ی شطرنجی بود تا از این طریق توزیع یکنواخت در همه ی امور کشور داری انجام شود. که عکس این برنامه ی تاریخی در پایین دیده می شود. این عکس حامل یک اندیشه ی بزرگ یکنواخت سازی کشور است.

این اندیشه بنیادین در پایه ریزی بنای جمهوریت که اساسا در انقلاب ایران سال ۱۳۵۷ در پایه ریزی جمهوری اول ایران در میان سران انقلاب و انقلابیون وجود نداشته و هنوز هم پس از ۴۱ سال از وقوع انقلاب در میان سیاست گذاری های کلان کشوری ایران غایب است و دیده نمی شود..

 

با گسترش روزافزون عکس در شبکه های اجتماعی، عکس های زیادی هم از محرومیت دانش آموزان در نواحی سیستان و بلوچستان منتشر می شود که در کپرهای حصیری و در شرایط بسیار رقت باری در بیابان های خشک با فقر تحصیل و یا زندگی می کنند. این عکس ها علاوه بر آگاهی رسان تصویری از شرایط اسفبار موجود، می تواند هشداری بر شرایط غیبت اندیشه جمهوریت باشد. می تواند تحریک کننده ی انگیزیه ی نهادهای مدنی و مردم نهاد برای مراجعه به این مناطق برای بهبود شرایط باشد و دست آخر اینکه این عکس ها خود حتی پتاسیل نهفته ی “ضد قدرت ” زیادی هم می تواند داشته باشد که تهدید کننده ی ثبات برای پایه های جمهوری اسلامی ایران و مسئولان آن است. تا وقتی که شکاف بی نهایت زیاد و وحشتناک شرایط اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی از شمال شهر تهران تا مناطق دور دست سیستان و بلوچستان هست، ثبات و پایایداری در اساس یک جمهوریت وجود نخواهد داشت. متاسفانه حتی در بین مناطق مختلف شهر تهران پایتخت کشور هم توزیع یکسان امکانات فرهنگی و رفاهی دست کم برای دانش آموزان دیده نمی شود.

نگارنده ی این سطور آرزو دارد که دست کم برای کودکان ایرانی محصل کپر نشین در منطقه ی سیستان و بلوچستان کاری انجام دهد اما یک نفره راهی به جایی نمی برد. اما دست کم می تواند تا تحقق واقعی جمهوریت و تحولی در شرایط کپر نشینان و حذف کامل بنیاد کپر نشینی دانش آموزان از سراسر کشور ایران به سهم خود چند سطری در این باره بنویسد. دست کم می تواند فعالانه حامل یک آرزو باشد.

——————————————————————-

**     کلیه حقوق این شعر و متن محفوظ است و هر گونه کپی برداری از آن اکیدا ممنوع است. این شعر متعلق به مجموعه ی شعر، ” میان موی من تا موی شمس زیرک تبریز (گفت و گوهایی با شمس تبریز پیرامون اوضاع زمانه در جمهوری اسلامی ایران) نوشته شادی سابجی می باشد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *