سلفی / شعری از / هایده ترابی

هایده ترابی

سلفی 

(با سَلَفی اشتباه نشود)

 

بجز پیرهنش

دو دو زدن چشمهایش

زمینۀ عکس

آبیْ آسمانش که می‌بینی

یا زیبائیِ خزانش که می‌بینی

چند درختِ با انحنا استْوارش

.                                   که می‌بینی

همین بساطک رنگ

با حرامیْ رنگرزش که می‌بینی

.                                     دست برده به حریم عکس

                                                                  دارد هاشور می‌زند

و بُرجِ آزادی

دماغ!

 

آری، بجز اینها

هر چه هست فتوشاپ است

 

دماغ امنستی جُست

دماغ امنستی جُست

 

دماغ رمید

از زیر کارد

از اتاق عمل

از راهروها

از درهای بسته

از بخش زیبائی

از اورژانس گیرائی

پرید

متواری

پناهنده

تا کرانه‌های خلیج

تا دامنه‌های زاگرس

آنک شیپور فتح!

 

دماغ دراز ماند

دماغ دراز ماند

.               تا زاویه سازد

                            با برگکی نارنجی

.                                                  تک ریخته به خیزِ خزانی

.                                                                            مایل به افتِ گونه هاش.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *