چک / شعری از / اسماعیل خوئی

اسماعیل خوئی

چک

 

سومین بار،

داشت خواب ام می بُرد،

                          که،انگار،

شیرِ فرسوده به یاد آورد که باید باز بگوید:

ـ «چک!»

من ازآن پس بود

که به بالین ماندم بیدار،

تا ببینم کی چک چکِ او بند می آید ناچار!

 

یادمانِ چه شکنج است این؟!

خوابِ من دیری ست که بوده ست گروگان

واژه واری را،

در گلوگاهِ پوسیده ی این ـ یا هر ـ شیر،

که پیام اش را،

             نیم دمی از پسِ این ـ یا هر ـ دم،

پیکِ یک قطره ی افتان،

                 دیگر بار،

                      به من خواهد گفت:

                                          ـ «چک!»

تا که من ،

.          زآن پس،

           بی دلنگرانی،

                      بتوانم خُفت.

 

گرچه می دانم،پیشاپیش،

که نخواهم دانست که،

.                 در فاصله ای از گذرِ زود سوی دیر،

که جهان را خواهد بود سراسر دمی از یک ـ یا هر ـ شبگیر،

خواب ام،

.         این تُردترین خاموشی،را

                          کی خواهد آشفت،

از گلوگاهِ کدامین یک از این همه شیر،

و به هم پژواکی ی ناگاهِ هزاران آژیر،

واژه واری که همین خواهد گفت:

 .                                        ـ «چک!»

واژه واری که همین یک ـ یا هر ـدم

پیش از این نیز،

از کجاهایی هیچ یکی هیچ نه چندان دورتر از نزدیک،

داشت انگار همین را می گفت:

 .                                       ـ «چک!»

ریگ هایی با حجم و وزنِ فزاینده،

که یکایک می افتاد و کجاهایی از برکه ی خاموشِ سرم را می آشفت:

.                                                                                        ـ «چک!»

و می افتد باز

و می آشوبد :

.               ـ«چک!»

و می آشوبد باز:

.                  ـ « چک!»

وین یکی،هریک،زآن دگری سنگین تر،

خویش را،چون بُمبی ویرانگر،

بر کجایی دگر از برکه فرو می کوبد:

                                        ـ «چک!»

وَ پس از اوست چکی دیگر،

که خودش را،چون بُمبی ویرانگر،

به کجایی دگر از برکه فرو می کوبد باز…

نه،نه،امّا،نه!

واژه دیگر«چک!»نیست،

بانگ یا آوای بی کالبدِ منفجری ست:

واژه واری،

.           آری،

که من اش تا شنوم،هست؛

وَ من،ار نشنوم اش ،نیست!

یا،نه!

.       برعکس چرا می گویم؟!

واژه واری که من اش،تا شنوم،هستم:

چکّه ای خون که ز عرشی بر فرشی در دلِ من می چکد و

از پس اش، چکّه ی دیگر:

.                            ـ«چک!»

وز پس اش،چکّه ی دیگر:

                           ـ«چک!»

 

وز پس اش،چکه ی دیگر،که همانا

واژه واری ست که،تا بشنوم اش،هستم؛

وز درون دیگر

نیستم،گر نشنوم اش!

 

مثلِ آن گاه که، در سی سی یو،

می نگارد مونیتور خطّی بی موج از کارِ دل ات:

که نمودارِ عیانی ست همانا ز سکوت،

که،به تالارِ تهی وارِ درونِ تو،

.                      به هُشدار بی کی (؟)،

تک نُتِ بی گُسل اش را

می زند با سوت!

 

 .                                                                     دوازدهم شهریور ماه ۱۳۹۸

                                                                                 بیدر کجای لندن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *