با ویتگن شتاین / شعری از / اسماعیل خوئی

با ویتگن شتاین

 

جهان تمامی ی آن چیزهاست

که هست.

 

امّا،نه

  در زمان،

جهان تمامی ی خودهیچگاه نخواهد بود؛

و،در سرانجام،

جهان تمامی ی آن چیزها خواهد بود

که بوده است:

آن هم اگر سرانجام سرآغازِ دیگری نتواند باشد!

 

وگرنه،باز،

همان که گفتم:

جهان تمامی ی خود هیچگاه نخواهد بود!

 

وَ پُرسشِ همیشگی این می مانَد

.                                         کآیا

جهان هم اکنون بیشتر هست

یا بیشتر نیست؟!

 

آیا جهان

یک قُلّک است که خود را در خود مُدام پس انداز می کند؟

وَ، پُر که شد،

 .                سرانجام،

باز از همان سرآغاز

آغاز می کند؟

 

آغاز می کند که چی بشود؟

جُز این که هیچگاه در نرسد آن زمان کز آن پس

.                                              هیچ پیشآمدی را دیگر

پسآمدی دیگر نیست؟

 

ببینم،امّا،آیا هر«آیا»یی،

                  در دنبالِ خویش،

.                                 باز هم«آیا»یی دارد؟

یا که،نه!

آیا

زنجیره ی مداومِ آیاها را

بایاست حلقه ای که به پایان بَرَد:

ورنه،

هرچند هم دراز،

از هیچ معنایی

آن را نشانه ای به سراسر نیست؟!

 

آیا بودن هستن است

در بی زمان؟

              که، یعنی،

در ذاتِ خویش،

معنای بی«چرا؟»یی دارد:

کآن از خودش به هیچ روی فراتر نیست؟!

 

یعنی

آیا جهان هست،

تنها برای آن که جهان باشد؟

وَ همچنان باشد:

وَ همچنان،

          پیوسته،

چیزی ش کُهنه ،چیزی تازه،

هم خود،

      برای هستنِ خود،

.                         قانونگزار و

هم خود،

.       چوبایا یابد،

.                    قانون شکن:

وَ کارهاش،

در هردو سو،به اندازه؟!

 

جهان همیشه همین جا در خود است:

نه از کجایی آمده ست و

.                            نه،بیرون از خویش،

برای رفتن جایی دارد.

 

امّا

پُرسش به جاست باز

که:تا که چی بشود؟

هستن برای چی؟

هستن برای هستن

                        آیا

خود پاسخ است؟

هستن برای هستن؟

زیرا که هستن

معنای بی«چرا؟»یی دارد؟

 

«معنای بی چرا»،

                      امّا

در خود چه معنایی دارد؟

 

هستن،

.     برای ما،

.          چه معنایی دارد؟

برای انسان نیز،

                 انگار،

پرسیدن از «چه بودنِ»هر چیز است،

کآغاز می شود،

نز بودن اش:

آیا ما،

    به دیدنِ هر چیز،

 .           درهمان نخستین دیدار،

 .                          می پُرسیم:

ـ«این چراست ؟»

.          یا:«این چیست؟»

 

ببینم،

آیا چیزی که هست،

              هر چیزی،

برای چیزِ دگر هست؟

وَ هیچ گونه ای از دیدن و شنیدن،

                             از شنیدیدن،

                                     نیست،

که عینِ فهمیدن باشد؟

نمی شود آیا،

نمی شود که پاسخِ فرجامین

فروکشیدنِ پُرسیدن باشد؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *