آواز / شعری از / م. روانشید

آواز
م. روان‌شید
۷ مرداد ۱۳۹۹
ای پیراهنِ تنبل
ای تن‌پوشِ بی‌گانه با من
بگذار شهوت‌انگیزترین ترانه‌ی جان‌ام را
در تکان‌های تنهای تخت
تلخ
با تو بگویم‌:
سپیده دستِ صدایم را گرفته
می‌رقصد با رنگ‌هایش
با انبوهِ رنگ‌های سیاهش‌ـ
کلاغ‌ها‌ـ پرواز می‌کنند و سیاه می‌خوانند
پرده تکان نمی‌خورد اما
باد
رویاهایم را
به این‌سو و آن‌سو می‌پراکند.
پشتِ این دیوار
مردی با رنگ‌ها و رویاهایش
آوازش را خوانده است:
ای پیراهنِ تنبل
ای تن‌پوشِ بی‌گانه با او…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *