کابوسِ خونسرشته ی بیداران / سروده ای از اسماعیل خوئی

اسماعیل خوئی

کابوسِ خونسرشته ی بیداران

 

 

کابوسِ خونسرشته ی بیداران

 

دیروز بود یا که پریروز یا کجا؟

در خواب بود یا که به بیداری؟

                                   باری،                                     .

من بودم وتو بودی و

                       ناگاهِ آسمانِ سحرگاه تَرَک برداشت!                 .

یا آسمانِ شبانگاه بود؟

.                           نیم لحظه شک ام برداشت.                    .

امّا مجالِ پرسش

کوتاه بود:

زیرا که هر چه پیش می آمد،

.                                 گفتم،                               .

                                     ناگاه بود؛                                 .

وَ،پیش از آن که من دُرُست ببینم چه داشت پیش می آمد،

دیدم تَرَک شکاف شده ست و

خورشیدِ زخم خورده ی خون آلودمان

دارد از آن شکاف،

                     پاره پاره،                  .

                         فرو می ریزد.                           .

با پاره ها

نگاهِ من هم از آسمان فرود می آمد که،

                                               ای شگفت!                                       .

دیدم

مادربزرگ بر سرِ سجّاده اش نشسته با تنِ عریانِ دخترکی دلربا؛

و پاره های خون آلود

بر شانه ها وگیسوی او می ریزد.

او نیز چنگ می زند به هوا،

                             پاره ها را می گیرد،                    .

                                             به دهان می بَرَد؛                               .

وَ قاه قاه می زند ومی خورد.

وَ ضجّه خند می کند و می خورد.

وَ چهره ی مُچاله ی او پُرچروک تر  می گردد؛

وَ گیسوان اش آتش می گیرد؛

و چشم هاش می ترکد؛

وَ روشن است که دارد می میرد.

 

من سوی او دویدم،

                         نه!                          .

من سوی او پریدم،

امّا او

پیوسته از صدارسِ من دور ودورتر می شد.

 

هر پاره ی گداخته ی خورشید،

در چنگ و در دهانِ خونی ی مادربزرگ؟

نه! من نمی دانستم،

                         دیگر هیچ نمی دانم:             .

جُز این،همین،که،

                   در چنگ و در دهانی خون آلود،             .

هر پاره ی گداخته از خورشید

کم نور و همچنان کم نورتر می شد.

 

بادی نمور بر تنِ من می وزید که،

.                          در چرخه ی نَفَس های ام،                    .

گویی مُدام نمورتر می شد.

 

و چندشی لزج

بر پوستِ برهنه ی من می نشست،

می نشیند.                                 .

وز ابرِ آه نگاه ام تاریک می شد،

                                    می شود.                                  .

وَ چشم هام دیگر هیچ خوب نمی دید،

                                            نمی بیند.                                         .

 

با این همه،

من همچنان هنوز خیره در این دیدارم.

تو نیستی.

از کی نبوده ای،

به یاد نمی آرم.           .

وَ تا هنوز نیز خوب نمی دانم

که خواب می بینم یا بیدارم!

                                                                   سیزدهم فروردین۱۳۹۸،

.                                                                    بیدرکجای لندن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *