در قفس، سروده ای از حسن حسام برای سپیده قلیان

       من پری کوچک غمگینی را می شناسم

                                      که در اقیانوسی مسکن دارد

                                       ودلش را در یک نی لبک چوبین

                                       می نوازد ، آرام آرام     ( فروغ فرخ زاد)

در قفس

    حسن حسام        برای سپیده قلیان

 

برای قِرقی

چه تفاوت دارد

بچه آهویی در چشم ا نداز باشد

یا پرنده ای در قفس؟

حریص ست او

سیری ، نمی شناسد!

مدام چشم می چرخا ند

                             بال می گشاید

                                               و چنگ باز می کند

 

من ؛

پرنده ای را می شنام

 بازیگوش وُ رقصان

                      باکاکلی رنگین

پرنده ای که

باکش نیست !

از شکارچی ، نمی ترسد .

در چشم اندازِ  قِرقی ،

                             معلق زنان  ،

                                          جولان می دهد!

 

پرنده ای سودایی ،

که در میانه ی ِقَلب اش

آشیانه ای ساخته ست

                  برای جوجه ها ،

تا درخونش ، بجوشند

                          پَر، باز کنند

                                              و  پرواز کنند

 

                                                                                                                 

جگر ِشیر دارد

                  پرنده ی ما !

میان تاریکی ،

                در حصار قفس

معلق زنان ،

در آواز ِ سپیده بارا نش

چلچراغ می شود ،

تا خوف ِشب بشکند !

14/11/2020

پاریس

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *