با سپیده / هاشم فاضلی

عاشقانه ها
            از لبانت
                     با سپيده
                             به رنگ شفق
                                            آغاز مى شود.
باران و پنجره و سوار
                         پس از ساليان سال
با، روشن ترانه اى
در يك كلام ،
               كه من هم
                          كارگرم.
خسته، از لباس عاريت
                                آزاد مى شود.
شمع و فانوس و چراغ،
                          حتى ستاره
  در اين صبح پر اميد
                             در سايه مى شود.
وفتى ز تيرگى زلف خويش نيز بيزارى
همه غمگنانه ها، در اين سياه ،
                              با پاى لنگ
                                 به كناره مى شود.
                           ***
بر شانه هاى هفت كوه سر نهاده اى
واژه هاى كهنه،
                   زير آبشار زلال كلامت
عريان،
          پاك و شسته مى شود.
به جان جسارت،
يا، همين لبخند
                     بر زخم و جراحت.
كه باور ،
       از زير خاك و خشك نا بارور
                                  به آفتاب سرك مى كشد.
.
                               ***
پرواز و غوغا و هلهله پرندگان،
                                    با اين سپيده
                                                به رنگ شفق
شوق رهايست
                كه با خشم و با سرود
                                    فرياد مى شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *