مرا بسراييد!/ هاشم فاضلى

بر بالش كهكشان آرميده
از گلوى خونين بلبل و زخم گُل
از صنوبرى تبر به دست
                             مى سراييد،
مرثيه اى ، با آهى سرد،
درغم خاك
             با اندكى درد،
كه بر هيچ زخمى ، مرهمى نيست
جز، تكان سر و قاطعيتى كه؛
           هيچ چاره اى نيست.
                  *.   *.    *
من گرسنه ام
                  كارگرم
خونم را ما به ازاء كفى نان
كه هرگز با آن سير نمى شوم
                           مى فروشم.
فرزندم به مدرسه نمى رود
در حسرت يك بستنى
شبها،
        خواب اعدام مى بينم.
كارگرم
بيكارم
فرزندان گرسنه ام را
گاهى
پستان دختركانم
              شير مى دهد.
شكمى را
كه رنگ شريف شرافت نيست
رنگ چهر ه ام را مى گويم.
انسانم
كهنه نامى را
از زمانى دور
               به دوش مى كشم
زخمى ، با زنجيرى خونين
در گردن
در پا
و اكنون
            در دستهايم.
              * * *
عدالتى در كار نبوده و نيست
هر چه ساخته ام
                      از آن من نيست،
آنچه مى فروشم
                    در سفره ام نيست.
من، زندگى نكرده ام
كالايى ام كه دست به دست مى چرخد.
با اينهمه
من آن بهانه ام
كه شما آزاديد
خرده خرد و آب و هوايى داريد.
چرا كه من توان تمام بشريتم
من آن روشنايى ام ،
كه انعكاسش شعرهايتان را مطلوب مى سازد
همان واژه مهتابم
كه عشق را در كوچه باغهاى خنك تاريخ
تداعى مى كند
همان بارانم
كه جنگل را ، سبز و سيرآب مى كند.
من تمام واژه هاى شعر هاى خوبتانم
من همان راز گل سرخم ، همين رنگم.
                                          * * *
كارگرم
آغاز كرده ام از كارخانه،
در همين زمان مقدر
در كار  ِ خانه اى نو
تاعدالت و رهايى
پيش مى روم
براى همه
                                                             *
بى واهمه، بى استعاره
مرا بسراييد .
– هاشم فاضلى

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *