سیاهکل / شعری از هاشم فضلی

سياهكل
ميان سبز روشن و گسترده
                                  در آفتاب
تاريك و سرد و خوفناك
                              در جنگل
فاصله‌ای نبود
جز ،قامت درختان ایستاده
برگ‌های سبز و تیره
ترد و یخ‌زده
نامشان را در لرزش دندان‌ها
در تولدهای مکرر
در شفافیت شعله‌هایی
که زوزه تباهی و ترسناك و تهدید باد را
به هیچ می‌انگارند
                   تکرار می‌کنند
                * * *
نام آنان‌که
       سنگهای جان‌پناه را در قله‌ها
                       از دیواره آبشارها بالا می‌کشیدند
و قوس کمر صخره‌ها را
 به اراده‌ای
            با اهرمی از يكى خط پیشانی
                           تخت و هموار می‌کردند
آنان‌که
              آوازشان ستاره و آبشار و آتش بود
سرد بود و خاک، تیره و منجمد
قلم‌ها غم می‌سرودند
و پاسداران سکوت عربده
انبوه خاکستری ابرهای دلتنگی و آه
بر بام تيره درختان می‌غلطیدند
جنگل از برگ و بار تهی
و گوزنها در برف سنگين عریان
آهویی در روستای شخوس‌لات
در پژواک سفیر گلوله‌ای
                          به زمین لغزنده در‌غلطید
فریادش چون غرش بهمن
خواب از زمین گرفت
                  و غم از خاک گریخت
درختان با تنه‌های چروکیده در ردای بلند و سفید
به پیامبران ترس و تنهایی و سکوت ماننده بودند
سرما و گرسنگی بیداد می‌کرد
و انبارهای کوچک غذا
                  در زیر پاهای یخ‌زده پنهان
عشق و اراده هچنان گرم گذر و پایکوبی
جوراب از پای در آورد
رفیق فرمانده:
              تعارف کرد به رفیقی!
تضمینی بر جاودانگی
برای عمری چند ماهه
باقی همه آتش بود
میان قبّه‌های عقده و خواری و گمنامی
و رزم‌آوران آینده و آرمان انسانی
جنگل سرودخواندن آغاز کرد
فوران خون‌های رهاشده از قلبهای آتشین
رفتن آغاز کرد در برف
چونان رودی از حریر سرخ و لطیف
تا به دشت و خیابان و کارخانه
به هيئت پرجمى از لاله‌های روییده
در میدان پر‌ازدحام شهر به اهتزاز درآمد
در بشارت شکوفایی و رهایی
و پایان حاکمیت نکبت و شرم‌آور
                                           تاریخ پول و تباهی.
(هاشم فاضلی  ۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۹)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *