دو شعر از / خالد بایزیدی (دلیر) / برای هشتاد و پنج پروانه‌ی کابل

دوشعراز/خا لد بایزیدی(دلیر)

برای هشتادوپنج پروانه ی کابل

 

۱-

پروانه ها

تا ابد

درکلاس درس می مانند

نه بزرگ می شوند

نه پیر

برگلهای بهشت می نشینند

معلم

هرروز

نبودنشان را

خط می زند

عطرشان را

استشمام

وبه جای هرنام شان

گلی می کارد

تا پروانه ی صلح

برآن بنشیند

وانسانیت را

درس دهد

 

۲-

این تابوت ها

چه غنچه های نوشکفته ای اند

که آهسته و آرام

بدون هیچ شتابی

برشانه های  پروانگان

تا باغ فردوس

حمل می شوند

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *